कवि दैवज्ञ दर्पणदैवज्ञराज न्यौपाने

संस्मरणात्मक कविता

श्रद्धेय दाजुप्रति

डा. केदार न्यौपाने

१

हे आस्थाका शिखर कवि हे पूज्य दैवज्ञराज !

नेपालीका नव-अधरमा छर्न मुस्कान आज

तिम्रो ऊर्जा अनुपम भयो जो यहाँ खर्चिएको

वाग्देवीको वरद दिलका चाहले अर्जिएको।

२

हामीलाई अविरल दियौ छाहरी स्नेह कस्तो !

तिम्रो न्यानो मधुर ममता पारिलो घामजस्तो !!

के भो झट्टै किन नियतिले आज पार्‍यो बिरूप

झुक्याए झैँ किन बदलियो स्वस्थताको स्वरूप।

३

फुल्दो फल्दो सृजन लतिका शुष्कताले खँगार्‍यो

नेपालीको ललित रचना-स्तम्भलाई बजार्‍यो

धक्का हो यो अतिशय ठुलो राष्ट्रकै किन्तु चिन्ता

यो बेलाको नवहृदयले लिन्छ या मान्छ टन्टा।

४

छोराछोरी स्वजन सबमा धैर्यको फुट्छ बाँध

के सम्झाऊँ पिलपिल गरी रुद्ध आवाजसाथ

जाने चोला अघिपछि नभै हुन्न कोही कसैले

भन्छन् भोग्ने तर छ नमिठो खेप्नुपर्ने सबैले।

५

यो माटामा जति छ ममता हुन्न सित्तैँ बिरानो

यै बाटामा युगयुग कतै हुन्न यात्रा पुरानो

पुर्खाका ती समय सकिए भौतिकी देह छैनन्

छन् श्रद्धाका अमर रचना ती पुराना हुँदैनन्।

६

तिम्रो माया यस जगतको अङ्गप्रत्यङ्गमा छ

नेपालीको हृदय रसिने काव्यको रङ्गमा छ

हामी हुन्छौँ जबतक यहाँ सम्झना छन् तरेली

होलान् बर्सौँ शरदपछि रे स्निग्ध सेता परेली।

७

बर्सौँ बर्सी अझ नसकिने बन्छ यो मोहमाया

भन्छन् जान्ने अनुभव हुने किन्तु हट्दैन छाया

झर्दा आँसु प्रतिपल यसै धैर्यको टुट्छ बाँध

छैनन् आस्थासरि किन उसै लच्कने गर्छ काँध।

८

सम्झी सम्झी सुखदुख सबै त्याग सत्कर्म बाटो

अर्पेका छौँ विधि चलनले शुद्ध संस्कार माटो

जाओस् आत्मा परमपदको स्वच्छ सायुज्यधाम

पाओस् धर्ती प्रतिपल नयाँ स्वस्थ वैशाख याम।

२०६८ पुस १५