कवि दैवज्ञ दर्पणदैवज्ञराज न्यौपाने

संस्मरणात्मक कविता

शब्द-श्रद्धाञ्जलि

शरदकुमार भट्टराई

१

लेखेथँे पहिले मैले तिम्रो उत्थानको कथा

जसरी सूर्यको आभा प्राचीमा चढ्छ सर्वथा

बुकी फूलहुँदो फुल्ने नागीका सिर्जना तिमी

लाली गुराँसमा झुल्ने लालित्य सुषमा तिमी

२

आफैँ कुड्मलका स्रष्टा सृष्टिका वासना तिमी

फूलका लालिमाभित्र स्निग्ध हौ लालिमा तिमी

युवा जाँगर बोकेर उठायौ देशको जिमी

प्रफुल्लित भयौ सद्य ज्योतिका पुञ्जझैँ तिमी

३

कहिले देखियो आभा कहिले लुप्तझैँ भयो

तलमाथि हुँदै यद्वा अगाडि सर्किदै गयो

शशीमा पनि देखिन्छ ह्रास वा वृद्धिको क्रम

अपवाद कहाँ हुन्छ त्यो हुँदैन व्यतिक्रम

४

प्रारब्ध कर्मले यद्वा दैवकारणले गरी

झुल्कियौ यस धर्तीमा तारासरि तिमी झरी

रूप लावण्य बोकेर पहाडी झरनासरि

झर्‍यौ झरझराएर बेगले दिव्य निर्भफरी

५

तिमी दिव्य थियौ आत्मा कर्मसञ्चितिले गरी

आयौ पञ्चाग्निमा पर्दै प्रारब्ध भोग्न सुस्तरी

भोगाधार शरीरै हो इन्द्रियादि त साधन

विषयादिहरूद्वारा हुन्छ भोगप्रसाधन

६

सक्यौ भोग गयौ टाढा प्रारब्ध कर्म शेष भै

तिमी ब्रह्म भयौ यद्वा कतै बस्छौ अशेष भै

आफ्नै प्रारब्धले गर्दा जीव घुम्दछ फन्फनी

बोकी सञ्चितिको भारी जीव घुम्छ भ्रमी बनी

७

मिथ्या संसार हो सारा मिथ्या भौतिक देह यो

मिथ्या साधनकै साथ मुक्त बन्दछ जीव यो

मिथ्याबाटै भई नित्य गयौ मुक्त भई तिमी

सम्झना शेष राखेर गयौ निःशेष भै तिमी

८

अहिले सम्झना मात्रै यौटा यो स्मृतिपुष्प हो

शब्द श्रद्धाञ्जली मेरो सम्झना लागि मात्र हो

२०६९ असार