भोजपुरको मुरली
छ भोजपुरको गाउँ पश्चिमी मध्य विन्दुमा
माछो आकारको जिल्ला मुख दक्षिण भङ्गिमा
कोदो, फापर जे जे छन् सबै हुन् जीवनी बुटी
बसेका छन् यहाँ मान्छे सुखस्वर्ग स्वयं लुटी
१
गोगने गाउँको वस्ती अति स्वच्छ मनोहर
पात गोगन दोबारी पानी टन्न भरे भर
पूर्वमा गोगने खोलो हिले खोलो छ पश्चिम
दुवै मिली धरा पार्छन् हराभरा र स्वर्णिम ।
२
शिक्षाको क्षेत्र हो दोस्रो दिङ्लापछि किराँतको
योगदान रह्यो धेरै त्यो न्यौपाने समाजको
जन्मिए कवि दैवज्ञ कीर्ति खुल्ने सुयोगको
जूनको ज्योतिमा खुल्दै बढ्दै गो तेज नेत्रको
३
उनकी कविता नाच्थिन् शास्त्रीय नृत्य रङ्गमा
लोकनाचसँगै खुल्थ्यो स्वच्छ प्राकृत ढङ्गमा
सुन्दरी कविता प्यारी गुण गौरवकी प्रभा
कविको लेखनी चम्की प्रेमपूर्ण हुने सभा
४
तोते बोली कतै बोल्छ बालसंसारमा रमी
गाउँखाने कथा हाल्ने कविता लहरी जमी
चिल्ला पातहरू छामी सुसेल्ने मुरली ध्वनि
हाम्रा साथी सबै बन्छन् स्वयं आफू बने गुणी
५
बालसाहित्यको ऊर्जा बाल्यभाव रसाउने
मुरली धुनमा रम्दै बाललीला सुसाउने
मिठो प्रकृतिमा जन्मी खेली हुर्की बिहानमा
रमेको एक स्रष्टाले सत्साहित्य मुहानमा
६
आफ्नो पौरख खर्चेर कीर्ति आर्जनमा जुटी
नेपाली मुटुको मर्म बनायो कविता बुटी
हजारौँ शिष्य छन् योग्य गुरु ऊ ज्ञानगौरव
विद्या प्रसारमा सिङ्गो जिन्दगानी समर्पित
७
अकस्मात् रोगले गाल्यो दैवको चाल भो खरो
परन्तु आत्मविश्वासी पाइला चालियो दह्रो
एक्कासि निभ्न गो बत्ती हावाले झयाप्प नै फुक्यो
पूर्णिमा रातको जून महान्धकारमा लुक्यो
८
दैवज्ञराजको काव्य सत्कीर्तिभित्र भेटियो
आँखा अगाडिको विम्ब आँखाकै सामु मेटियो
बाँकी अमरता स्वच्छ फूलको नित्य बासझैँ
नेपाली सभ्यतालाई चेतना दिन्छ रे सधैँ
९
पुरुषार्थी बनी चम्क्यो योग्य वाङ्मय सारथि
वाणी उपासना जस्तो अरू के छ र आरती ?
झर्दैन कीर्तिको रङ्ग अनन्तसम्म बस्छ रे
मर्दैन लोकको आस्था युगौँयुग रहन्छ रे
१०